le désir embellit les objets sur lesquels il pose ses ailles de feu
kalevipoeg — 22-06-2007 GTM 1 @ 11:27

It’s actually the only disc I bought here. It was a long time ago, but somehow the time doesn’t matter tonight. “Very simple and yet, very deep emotion, one can get by reading beautiful poetry.” She looks splendid with all those books and stuff.
Thank you all that had written me tonight. I really do appreciate it. Thank you Asja, for giving title to this blog entry.
(...)
Już do ciebie nie zadzwonię, nie ma na to szans.
Coś popsułem w telefonie: już nie łączy nas.
Ja za rok osiągnę wszystko, będę man jak stal,
Może wtedy będzie blisko moja femme fatale
(...)
Sidney Polak, Siedem grzechów popkultury.

YESTERDAY
With the Marchas Populares et caetera festivities the city showed for once a happy face and exploaded to a few-districts-embracing feast. People seemed to have forgotten that it stinks, that they earn shit, have no free of charge health care and sooner or later will all die of skin cancer, and just enjoyed themselves. And I was one of them.


TODAY
My parents Wedding Anniversary.
On TV:
RTP1 23:10 GMT David Fincher’s Seven
RTP1 01:40 GMT Alain Tanner’s Dans la ville blanche
Paul, mecânico naval, desembarca em Lisboa e aluga um quarto na zona ribeirinha. Durante dias passeia sem rumo pela cidade, escreve cartas à mulher na Suíça e regularmente envia-lhe os filmes em “Super-8” que vai fazendo. Conhece, então, Rosa, empregada de mesa e criada de quarto por quem se apaixona. Um dia é roubado e fica sem nada, mas continua o romance com Rosa. Decide não voltar a embarcar mas Rosa tem a certeza que ele um dia acabará por partir. Cruza-se, por mero acaso, com um dos homens que o roubou e acaba ferido no hospital. Quando sai, descobre que Rosa foi para França e ninguém sabe a sua morada. Por fim, vende a câmara de filmar e toma o comboio para a Suíça.
Co-produção luso-suíça, “A Cidade Branca” é uma realização do suíço Alain Tanner que reflecte, mais uma vez num dos seus filmes, sobre a solidão e a inconstância do Homem, centrando-se na história de um mecânico de navios, ser errante por natureza, que se perde nas velhas ruas da zona ribeirinha de Lisboa, onde vive um inconsequente caso de amor com uma rapariga de igual alma itinerante. Um envolvente e sensível drama sentimental, onde Lisboa, a cidade branca do título, se assume mais como personagem do que como décor dramático, aliás magnificamente captada pela fotografia de Acácio de Almeida, com Bruno Ganz e Teresa Madruga nos principais papeis.
Current weather: Björk’s Come to me
Currently reading: Maria David’s Europa (brilliant!)
Current mood: none
TOMORROW:
10:00 GMT “Audiencia aos quartos” – rooms inspection. I feel innocent, yet it’s an other proof that I need a new room.
CREDITS:
For once in my life performed by Stevie Wonder.
Pictures taken by kalevipoeg.
photo by kalevipoeg
multipla choices
Si desapareció Jeżeli przepadło,
en mi aparecerá. we mnie się pojawi.
Creyeron que murió Sądzili że umarło,
pero renacerá. ale się odrodzi.
Llovió, paró, llovió Padało, stanęło, padało
y un chico adivinó. i chłopiec odgadnął
Oímos una voz, y desde un tango usłyszeliśmy głos, a od strony tanga
rumor de pañuelo blanco. łoskot białej chusteczki.
No eran buenas esas épocas, To nie były dobre czasy,
malos eran esos aires. złe były to powietrza
fue hace veinticinco años To było dwadzieścia pięć lat temu
y vos existías, sin existir todavía i ty istniałeś, jeszcze nie istniejąc
Si desapareció Jeżeli przepadło
en mi aparecerá. we mnie się pojawi.
creyeron que murió y aquí se nace, Sądzili, że umarło, a tu się rodzi,
aquí la vida renace tu życie znów się rodzi
Sí, desapareció Tak,przepadło
Y no reaparecerá. i już się nie pojawi
Dijeron que murió Powiedzieli że umarło
pero renacerá. chociaż się urodzi.
Llovió, claro, llovió Padało, oczywiście że padało
y un chico adivinó a chłopiec odgadnął
oímos una voz, y desde un tango usłyszeliśmy głos i pośród tanga
amor de pañuelo blando miękką tkaninę miłości.
No eran buenas esas épocas, To nie były dobre czasy,
malos eran esos Aires złe było to Aires
Se tenía veinticinco anos Miało się dwadzieścia pięć lat
y no se existía: sin existir todavía i nie istniało się: wciąż bez istnienia.
Si desapareció Jeżeli przepadło
en mi aparecerá. we mnie się pojawi.
Dijeron que murió y aquí se nace, Powiedzieli że umarło, a ono się rodzi
aquí la vida renace. Życie się odradza.
Not going anywhere, got a job here.
Whole on my own again, spending summer in so called Mediterranean: “it takes blood and guts to be this cool…”
Notice that when she jumps into the ocean, her dress doesn’t really go upwards and her make-up remains intact. Isn’t that spooky?